Bart's Blog

Terwijl het land bijkomt van een 3de verloren Wereldkampioenschap en de tenten op het terrein van de Zwarte Cross door de lucht gaan herinner ik me dat ik nog een blog heb waar ik mijn belevenissen en hersenspinsels op kwijt kan.

Het is inmiddels 2 maanden geleden dat ik terug kwam uit Australie en mijn rijbewijs mocht ophalen bij het Gemeentehuis. Inmiddels ben ik ook al bijna 2 maanden in het bezit van een motorfiets. Uiteraard een Honda. En (uiteraard) een rode. Een VFR 800FI Interceptor uit 1999.

Sinds de aankoop heb ik al aardig wat ritjes gemaakt en niet allen geheel droog. Zo verregende de toerrit met m’n rijschool behoorlijk.
Afgelopen zaterdagavond trok er een zwaar onweersfront over midden Nederland. Ik was die middag op de motor gestapt om binnendoor via Amersfoort, Apeldoorn en Deventer koffie te gaan drinken in het altijd gezellige Rheezerveen. Tijdens het rijden kwam ik er achter dat 35 graden onder de 80 km per uur bijna niet te doen is. Zonder handschoenen en met de polsritsen van mijn jas open zette ik door. Eenmaal aangekomen in Rheezerveen constateerde ik dat de motortemperatuur niet onder 100C graden was geweest. Gelukkig staat een vloeistofgekoelde motor onder druk dus de ijzeren ros hield zich goed.

Een paar uur later vertrok ik weer en de temperatuur was een comfortabele 10 graden gezakt. Op naar mijn avondeten in Harderwijk. Spareribs en T-bone steak met een oud studiegenoot die ik al te lang niet gezien en gesproken had. Het regende wat en het weerlichtte in de verte wat maar uiteindelijk stapte ik in een droog moment op mijn ijzeren ros. Op naar huis. A28 op richting Amersfoort. Inmiddels was het donker en het weerlichtte nog steeds.

Het mooie was dat de A28 tot aan knooppunt niet verlicht was. In het donker op mijn motor genoot ik van een spectaculaire lichtshow die steeds heftiger werd. Een paar kilometer voor strand Horst, een paar minuten nadat ik was weggereden uit Harderwijk, begon het wat te regenen. Had ik al eerder meegemaakt en ik moest toch naar huis. Een minuut begon het wat te waaien. Ik had er niet echt last van maar de bomen naast de snelweg lieten wel hun bladeren los. Kennelijk was hier meer aan de hand.
Vervolgens kreeg ik hagelstenen van een centimeter of 5 voor mijn kiezen. Dit was inderdaad meer dan een spectaculaire lichtshow aan het worden.
Een paar minuten later begon het harder en harder te regenen. Behoedzaam bleef ik in de rechter baan achter een automobilist hangen. Goed letten op zijn achterlichten. Door de adrenaline lukte dit inmiddels aardig. Toen ik op mijn snelheidsmeter keek zag ik dat ik inmiddels in de 1ste versnelling met een gangetje van 20km/u over de snelweg kroop.
Vervolgens keek ik naar de achterlichten van de auto en deze begonnen toch wel ernstig te verwateren. Hierna kon ik nog misschien 20 meter voor me uit kijken.
De auto nam de afrit strand Horst. Het was inmiddels een wolkbreuk en onweerstorm waar ondergetekende zich in bevond.

Onderaan de afrit liep stand Horst ook leeg met toeschouwers van een plaatselijke traktorpulling evenement. Iedereen moest naar links. Op rechts spotte ik een bordje van een oud tankstation. Tussen de auto’s door reed ik naar de overkapping waar ik samen met tientallen fietsers ( motorrijders zonder verbrandingsmotor, vering en vaak ook buitenspiegels ) dekking zocht voor de regen die inmiddels de straten blank had staan.

5 minuten later riep een agent vanuit een politie-auto dat iedereen naar noodopvang in een hotel kon gaan. Dit hotel lag 50 meter verderop maar was door de regen en duisternis niet te vinden. Gelukkig kon ik achter een moeder met 2 dreumesen aan sukkelen. Ik parkeerde mijn motor voor de deur van het hotel. Uit het gangpad, dat dan weer wel, maar hier stond de ijzeren ros mooi uit de regen en wind. Ik liep naar binnen en heb vervolgens 45 minuten uit staan druppen.

Thuisfront werd op de hoogte gesteld en inmiddels zag ik dat mijn oud studiegenoot in Zeewolde de brandweer te hulp was geschoten met het verwijderen van bomen van de wegen.

Nadat het droog was geworden en het onweer grotendeels was overgetrokken fietsten veel mensen al weer weg. Ook ik stapte weer op. 5 minuten nadat ik de snelweg weer op draaide en het gas, deels, open kon gooien begon het weer te gieten. Weer een wolkbreuk en weer rolden de donders en weer schoten de bliksems als slangen door de lucht. Ik ging weer dekking zoeken toen ik merkte dat ik weer praktisch niets kon zien. Een tankstation bood uitkomst. In de 15 minuten die ik hier heb gestaan sloeg de bliksem binnen 5 minuten 2x in op nog geen 100 meter van het tankstation. Het leek wel zwaar vuurwerk. Eerst een luide knal en 1 seconde later de flits. Weer een nieuwe ervaring op een toch al rare dag.
Ik besloot achter een motorrijder op een chopper aan te rijden die inmiddels ook bij het tankstation was aangekomen. Het was inmiddels weer aardig droog en het zicht was, voor zover mogelijk op een donkere snelweg, goed.

Toen we de afrit naar de A1 namen reed de beste man door een bak water van 50 meter lang en 5 centimeter diep. Het water schoot aan weerszijden van zijn motor zeker 2 meter de lucht in. Gelukkig reed ik achter ‘m. Gas dicht en laten rollen. Verder kwamen we op de A1 en op de afrit naar de A27 nog wat stroompjes en plassen tegen. Geen plekken waar je wilt remmen of op je gas wilt gaan. Op de A1 en A27 kon ik weer aardig snelheid maken. Het bleef oppassen maar deze snelwegen zijn aardig verlicht. De tijden op de A1 en A27 gaven goed weer hoe heftig het onweer was. Aan de zuidkant van de A1 en de oostkant van de A27 schoten de slangen nog steeds door de lucht. Toen ik uiteindelijk mijn dorpje in rolde, benzinemeter stond inmiddels ook al in reserve, kwam de damp van de weg. Het asfalt was na zo veel water nog steeds niet afgekoeld. In de straat was het nog dikke takken ontwijken voordat ik m’n motor eindelijk stil en uit kon zetten.

Wat een avond was dit. Dat je in de regen een versnelling hoger en 1000 toeren lager moet rijden had ik al geleerd maar dit was toch echt wel een andere wereld waar ik in terecht was gekomen. Met name het stuk op de A28 leek zo zonder lantarenpalen wel een spookrit. Met de auto had ik misschien rustig door gezet maar als je door remmende automobilisten en zo veel regen geen snelheid meer kan maken dan blijft het water ook op je vizier staan als je op de motor zit.
Uiteraard was ik doorweekt maar alles was gisteren al weer droog. De ijzeren ros heeft zich prima gehouden. Ik ben geen moment bang geweest. Als klein mannetje vond ik onweer al geweldig. Ik was wel op van de adrenaline. Ik ben vaak in diepe concentratie maar deze rit duurde erg lang en was constant opletten.

Hier foto’s van het noodweer van zaterdag. Ik ben even muziek luisteren. Ik denk Thunderstruck van AC/DC en Riders on the Storm van The Doors.

Vanochtend was dan eindelijk mijn examen verkeersdeelneming voor de motor. Ook wel AVD examen. Uitslag dan maar eerst: Geslaagd.

Zaterdag en maandag had ik nog les maar eigenlijk doen die er niet meer toe. Zaterdag ging lekker vlot. Weinig bijzondere dingen.

Maandagavond heb ik gelest met iemand die weer een beetje moest beginnen ( andere dingen dan de winter weerhielden d’r van het lessen ). Best wel lastig als je zelf een hoger tempo gewend bent maar in de tweede helft kwam ik wel meer los. Ook in deze les weinig bijzonders.

Dan vanochtend. Lekker uitgeslapen ( wekker op half 9, dat is voor mij laat ) Douchen, eten, naar de rijschool, babbeltje, kopje koffie. En toen nog even een uurtje rijden. Spanning weg toeren. Nog even een praatje over de BRAVOK. Bij wat gestreste koekblikexamenklanten zitten en toen naar boven. Examinator een handje gegeven en hij draaide z’n verhaaltje af. Niets bijzonders. Beneden bij de motor nog wat vraagjes. Wel vaag: “Heb je genoeg brandstof bij je?” Rare vraag. Wat denk je zelf? Ga ik daar zeggen “Nee we moeten onderweg nog even tanken?” Kom op zeg. Motor was afgetankt dus geen probleem. Bij het wegrijden was ik aan het kijken naar die Ford op de parkeerplaats terwijl er ineens eenzelfde Ford aan de overkant van de straat stond “Ja je mag hoor Bart” hoorde ik Dick grinniken.

Wegrijden en even een stukje over het industrieterrein. Goed kijken. Niet te hard maar ook niet te zacht. Doorrijden waar het kon. Industrieterrein af. Overvecht in. Hier ging een paar keer twijfelen. Had ik wel in m’n dode hoek gekeken VOORDAT ik m’n knipperlicht aan deed. Hoe dan ook goed op blijven letten en lekker door rijden waar mogelijk. Hierna de A27 op richting Breda. Afrit naar de A28 gepakt en ik wilde op de A28 gaan invoegen toen ik “Rechtsaf” hoorde. Ik kon nog net die oprit naar de A27 hebben en ook dit kwadrant liep weer lekker. Hierna afrit Maarssen en Ring Utrecht Noord gepakt. Hier bleef ik iets te lang in de rechter baan en hoorde “Na de stoplichten eerste weg rechts.” De auto met de instructeur zat rechts van me dus ik zat goed te kijken of ik kon. Toen het kon gegaan en rechtsaf. Linksaf de doodlopende weg in. Ik kreeg de opdracht dus maar gewoon doen en hierna langs het fort weer terug naar het CBR. 2 straten voordat ik bij het CBR was kwam er een auto iets te hard uit een uitrit zetten. Nog even snel naar rechts verplaatst op de weg. Er stond nog een auto op de linkerkant geparkeerd waardoor ik die rijdende auto bijna niet zag. Terug bij het CBR naar binnen gelopen en boven kreeg ik een hand.

“Voldoende” was het. Twijfelde zelf even. Heb namelijk beter gereden als ik de rit zo bekeek. Was misschien onbewust wat gestrest. Kreeg ook 2 tips mee. “Eerder klaar zijn bij het afslaan” Misschien was ik dit deze rit niet omdat ik wat gespannen reed. Normaal ben ik vrij vroeg klaar met kijken en verplaatsen of de examinator ziet het graag eerder dan dat ik het doorgaans doe. Verder haalde hij ook de auto nog even aan die uit de uitrit kwam. “Zoek eerder de ruimte” Hij had gelijk. Ik had het ook wel gedaan maar het had misschien 1 seconde eerdere gekund. Niet nog eerst de rechter dode hoek checken maar in die gevallen gewoon 1 meter naar rechts opschuiven.

De weg terug stopte ik het oortje in m’n jas en reed achter Dick aan. Lekker vlot door en hij ging zelfs met de stepjes aan de grond door de bochten toen we bijna bij de rijschool waren. Uitslover Ik hield het bij hard optrekken…

Voldoende is geslaagd. Vrijdag wil ik naar het Gemeentehuis maar ze zijn dicht. Goede vrijdag enzo. Achja… Ambtenaren. Zondag een maand naar Australie. Daarna rijbewijs halen, motor zoeken en eind mei de toertocht van de rijschool. Nu al ZIN IN!!!!

Terwijl de lente in alle hevigheid lijkt losgebarsten neem ik even de tijd om een van de laatste updates over mijn motorrijlessen te geven. Het examen is namelijk 31 maart al. Daarna zal ik nog 1 post doen met een positieve of negatieve ondertoon en 4 april vlieg ik naar Australie voor een maand.
Anyway, zaterdagmiddag j.l.

Samen met Dick en medeleerling weggereden. Medeleerling voorop, naam is me even ontschoten. We reden op de A27 bij knooppunt Lunetten ( hier ) Medeleerling ging hiervoor al vrij veel van rechts naar links en weer terug om auto’s in de halen. Bij dit weefvak hield ik altijd al de linkerbaan. Dit omdat mensen altijd gaan in- en uitvoegen. Als je op de link klikt zie je een auto-tje en ook zaterdag reed er rechts van mijn medeleerling een auto-tje. Deze deed zijn knipperlicht naar links aan en had vervolgens bijna mijn medeleerling in zijn linker deur zitten. Mijn medeleerling kon gelukkig een uitwijkende actie nemen naar de linkerbaan die gelukkig vrij was. Mijn medeleerling was hierna behoorlijk van slag. Wat resulteerde in twijfelachtig en soms zelfs angstig rijgedrag. Toen hij op een kruising ineens links wilde waar niets gezegd werd ( en dus rechtdoor gewenst was ) mocht ik voorop.
Verder verliep deze rit lekker. Zo zie je maar hoe je van slag kan raken door acties van medeweggebruikers. Je kunt dan wel proberen het uit je hoofd te zetten maar het lukt je toch niet altijd.

Maandagavond ging ik weer met Dick op stap. Eigenlijk ook weer een aardige rit. 1 situatie was toch aardig spannend. Bovenaan een afrit op de Zuilense Ring loopt de bocht in een 90 graden bocht naar links. Hier staat een bord met adviessnelheid 30 bij. Ik dacht deze met 50 te nemen. Door niet goed door te kijken vloog ik hier bijna uit de bocht. Terwijl dit gebeurde spookte maar 1 gedachte door m’n hoofd. “NIET REMMEN” Remmen in een bocht met een motor staat voor 95% gelijk aan vallen. ABS of niet. Remmen + Bocht = Asfalt happen.
Wat ik wel deed was de motor nog verder naar binnen trekken. Gevolg: Neusje van m’n laars aan de grond. Ik had namelijk mn voet onder het schakelpedaal zitten. Hierna keerden we en deden we de bocht nog een keer. Deze keer ging het wel beter. Ik was geconcentreerder. Beginpositie, snelheid en kijken waren alledrie goed. Terug bij de rijschool sprak ik met mezelf af, op aangeven van Dick, om voor dat soort bochten even licht de rem te gebruiken zodat ik bij het examen kan laten zien dat ik de motor terug neem. Hetzelfde wordt ook verwacht bij afritten die in een (gedeeltelijk) klaverblad liggen.

Nog 6 dagen en 2 lessen tot het examen. Zaterdagmiddag en maandagavond nog lessen en een uurtje vooraf warm draaien. Maar dat zal met dit weer niet nodig zijn. Hopelijk de komende 1,5 week nog zonneschijn. Daarna ben ik down under!

Tijd om de afgelopen 3 lessen op 2 wielen weer eens samen te vatten.

Vorige week dinsdagavond:

Samen met Robbert en Henk op pad gegaan en het eerste stuk door Lunetten getoerd. Goed aan het opletten gegaan bij het verplaatsen. Altijd rust houden en het tempo verhogen waar het kon. Een leeg overzichtelijk kruispunt ( waar ik geen voorrang had ) ging ik vrij had over en hierna probeerde ik het tempo weer wat te verhogen. Reed dus bijna een doodlopende weg in. De tijd daarna kon ik alleen maar denken aan hoe het tempo omhoog kon en dat soort fouten toch niet meer hoefde te maken. Uiteindelijk loste verder vooruit kijken alles op. Verder eigenlijk weinig bijzonders meegemaakt die avond.

Zaterdagmiddag. Weer met Robbert, maar Dick als instructeur mee dit keer. Weer rustig aan het verplaatsen gegaan. In de woonwijken zette ik het tempo wat hoger dan ik eigenlijk fijn vond. Maar door opperste concentratie ging dit toch goed. Na m’n examen zal dit tempo wel weer zakken. Het is niet fijn om een hoger tempo te rijden dat dat je eigenlijk fijn vind. Uiteindelijk kwamen we op de op en afritten bij de A28 en A27 uit. Daar waar de A28 begint kan je deze op en afritten lekker pakken. Bocht goed doorkijken en gas bij. Op het einde nog even en blik naar links om het verkeer in de gaten te houden op de hoofdrijbaan.

Zojuist kom ik terug van een les met Hans ( de instructeur die na mijn proefexamen erg kritisch over kwam. ) We begonnen met wat langzaam werk. Uiteindelijk kwamen we bij de snelle stukken en hier merkte ik dat boven de 80km/u de motor niet meer zo wilde. Acceleren was het niet te noemen. Op de snelweg kwam ik op de invoegstrook naast een vrachtwagen op de hoofdrijbaan uit. Aangezien de motor niet zo wilde besloot ik er achter te gaan. Hans ging me rechts voorbij en voegde voor de vrachtwagen in.
Terug bij de rijschool bleek dat ik een motorfiets van 25kw mee had gekregen. Minder vermogen met hetzelfde gewicht is niet fijn als je meer vermogen gewend bent. Afijn achteraf een paar incidenten maar niets noemenswaardig. Gelukkig maar, als Hans nu weer dingen ging opnoemen zoals hij dat bij het proefexamen had gedaan was ik waarschijnlijk weer de discussie aangegaan.

Morgen is het nog 2 weken tot het examen. Zaterdag ga ik weer lessen. Niet lang meer nu….

Deze post over mijn rijlessen wordt een gevalletje frustratie uiten. Ik zal het proberen van me af te schrijven. Ik kan pas aan het einde bepalen of het echt gelukt is. Gaat ‘ie dan:

Vrijdagmiddag had ik een zogenaamd proefexamen. Niet door het CBR georganiseerd, maar door de rijschool zelf. In mijn geval met een medeleerling op pad. Hij rijdt eerst zijn “examenrit” en wij ( Hans, Dick en ik ) er achteraan in de auto om te beoordelen. Prima opzet. Je bent toch al snel 3 uur zoet en je hoeft maar de lesprijs van 1,5 uur te betalen. Plus het is erg leerzaam omdat je naar de fouten van een ander kan kijken. Daarnaast wordt je ook beoordeeld zoals het CBR dat zou doen. En dat heb ik geweten.

Mijn medeleerling maakte bij een kruispunt een kapitale fout door spook te willen gaan rijden. Door Google Maps en Street View kan ik precies laten zien wat er mis ging. We kwamen namelijk hier aanrijden en we gingen “op de grote kruising links”. Dat is dus in het beeldje nog rechtdoor en dan linksaf. Nou is dit 1x fout doen in een proefexamen nog niet gelijk een rede om te zeggen “Wat slecht!” maar verder keek hij ook niet goed en wisselde hij te snel van rijstrook.

Na een 40 minuten was ik aan de beurt. Niks aan het handje. BRAVOK-je doen. En rijden. Nog even rustig over het industrieterrein. Hier was namelijk een onoverzichtelijk weggetje van rechts waar ik tijdens het lessen in het donker een auto bijna op mn rechterbeen had hangen. Anyway. Rustig aan dus in de gebieden waar je niet harder mocht dan 50. Bij de bochten hoekte ik nogal. Hier hadden we het in de auto ook al over gehad dat dit niet mooi is en op een examen zeker fout wordt gerekend. Ik kreeg echter de knop niet om. Ik was niet in staat de bocht “af te snijden” dus over de rijbaan van de tegemoetkomende verkeersstroom de bocht te maken. Voorbeeld: Hier links.
Ik was echter wel bezig met m’n dode hoek en spiegels. Verder ging de rit in mijn ogen best aardig. Bij het invoegen op de snelweg, terug naar de rijschool, twijfelde ik echter of ik ‘m nou voor of achter die ene auto op de linkerbaan zou zetten. Ik koos na even wachten voor ervoor en dat was niet de goede. Hij had moeten remmen kreeg ik achteraf te horen. Maarja, ik had de rit tenslotte al vrij tam gereden.

Terug bij de rijschool evalueerde we uitgebreid. Nu doen we dit na een les al vrij breed maar nu gingen we de beelden terug kijken. Toch leuk als een instructeur een beetje handig is met een camera. Mijn rit werd door Hans omschreven als “niet voldoende” Toen we keken naar de redenen waarom begreep ik ‘m goed. Echter de manier waarop dit gebracht werd klonk alsof ik maar een paar lessen had gehad. Ook zaten er opmerkingen bij die, in mijn mening, ook voor rede vatbaar waren. Het is misschien niet heel concreet maar mensen die een keer een praktijkexamen bij het CBR hebben gedaan zullen begrijpen wat ik bedoel. Je rijdt tijdens een rit namelijk van de ene situatie naar de andere. In de situatie maak je keuzes die het verloop en de uitkomst beinvloeden. Hans haalde, in mijn mening ( mooie tussenzin is dat “in mijn mening” Hij komt nog wel een paar keer voorbij hoor ), situaties naar voren waarvan ik vond dat ik ze goed had opgelost. Kennelijk was dit niet zo en kon het bij elke situatie anders en vooral beter.

Dit zijn situaties die dus op 2 manieren uit te leggen zijn. Het gesprek werd nog net geen ruzie. Laten we het een stevige discussie noemen. “Hier had je dit moeten doen” … Ik: “Maar als ik dat had gedaan dan had die examinator kunnen zeggen dat….” Elke keuze in elke situatie heeft namelijk voors en tegens. Toegegeven: Ik heb fouten gemaakt. Fouten die van te voren me waren aangewezen. Ik heb niet de beste rit uit m’n opleiding laten zien. En het was zeker niet voldoende. Maar de manier waarop het gebracht werd bracht toch wel een zeer grote deuk aan in m’n vertrouwen om motor te rijden.

Nadat Hans was vertrokken ( hij moest nog wat doen. Hij ging niet weg omdat we zo stevig aan het discussieren waren. ) heb ik met Dick nog wat nagepraat. Ik kwam er maar niet over heen dat Hans zich zo uitte dat het iets met mijn zelfvertrouwen deed. Je wordt met je neus op de feiten gedrukt. Maar ik had nou niet echt het idee dat de feiten waar ik op gedrukt werd erg hard waren.

Ik plande nog een les voor de volgende dag en voor dinsdag. We gingen vanaf toen werken aan het kijken, rijstrook verwisselen en bochtentechniek.

Zaterdagmiddag had ik dus weer gelijk les. Onder een bijna strak blauwe hemel reden we naar Vleuten en Haarzuilen. Ik was erg bezig met het van rijstrook verwisselen. Eerst kijken, knipperen, kijken en gaan. En dat dan niet te snel. Het ging erg goed. Wat betreft de bochtentechniek deed ik het maar 1 keer fout. We gingen links een woonwijk in. ( Street View auto is hier nog niet geweest dus heb er geen beeld van ) Deze langzame bocht nam ik te ruim. Verder reed ik in de woonwijk volgens Dick wat te langzaam. Volgens hem was het overzichtelijk. Ik durf kennelijk niet door te rijden bij lage snelheden ( 50 en lager ). Hierna mocht ik voorop en in een andere woonwijk kon ik iets meer door rijden. Ook omdat er geen mede leerling voor me zat. Ik kwam aan op een kruising. Naar rechts mocht niet en rechtdoor werd door eenzelfde bord verboden. Omdat ik echter te hard reed, voor mijn doen, was ik te laat met kijken en sturen. Motor slaat midden op de kruising af. Ik had echt een “zie je nou wel”-momentje. Mijn lagere tempo was toch ergens goed voor. Verder ging de rit goed op 1 opmerking van Dick na dan nog.

Hier stond ik rechts voorgesorteerd voor rechtsaf. Na de rotonde hobbelde het verkeer met 50 a 60 km/u door. Net voordat ik wilde gaan kijken,knipperen,kijken inhalen hoorde ik in m’n oor “Waarom wacht je Bart, waarom wacht je….?” Hierna keek ik alleen nog even in m’n dode hoek, zette m’n fiets naar links en trok ‘m door tot 100 in z’n 2 om 2 auto’s voorbij te schieten. Wat gevloek in m’n helm volgde. “Ik maak toch godverdomme zelf wel uit wanneer ik inhaal?!”

Terug bij de rijschool praatte we de situatie nog eens door. Ik had misschien eerder kunnen inhalen, maar omdat ik bezig was met het rustig van rijstrook verwisselen ging dit ook langzamer. Weer zo’n situatie die van 2 kanten uit te leggen valt. Qua tempo in woonwijken zijn we er echter wel uit. Morgen ga ik proberen tussen de straten wat harder en bij kruisingen wat langzamer te doen. Dit zou meer motor rijden zijn. Is ook waar. Het is echter niet mijn stijl. Dick kon het achteraf wel goed verwoorden. Ik zit in een eindfase waarin de puntjes op de i moeten worden gezet. Hierin kan ik simpele situaties makkelijk oplossen. Echter worden hierdoor de dingen nog net even iets beter kunnen en/of moeten, uitvergroot. Dit komt bij mij over als ouderwets mieren neuken. Het is goed bedoeld, weet ik, maar soms wil ik het gewoon even negeren. Het komt wel goed, vond Dick ook trouwens . Morgenavond mag ik weer. Dan ook maar eens vragen wanneer ik examen mag doen. Dit mag, vind ik, met de lessen van afgelopen weekend in het achterhoofd, wel eens gebeuren.

Al met al 2 toch wel frustrerende lessen de afgelopen dagen. Hoe sneller ik examen doe hoe eerder ik er vanaf ben. Dat klinkt misschien bot maar het is wel zo dat ik meer een rijstijl aan het ontwikkelen ben dan bij m’n autorijlessen. En dat … is misschien niet altijd zo’n goed idee.

Overigens nog wel na de rijles op een Honda CBR600f gezeten uit 1990. 180 kilo maar voelt aan als een brommer. Oude Yoshimura race uitlaat eronder. Wat een geluid kwam daar uit zeg. Zit best aardig. Maar misschien moet ik bij het behalen van m’n rijbewijs wel op zoek naar iets zwaarders. Niet eens qua vermogen maar gewoon qua gewicht van de fiets. Weet niet. Eerst maar een A bij laten schrijven!

Uiteindelijk toch best aardig de frustratie van me af kunnen tikken. Gewoon weer lekker gaan rijden en letten op de dingen die me de afgelopen vrijdagmiddag zijn aangegeven.